Prawda historyczna Pisma Świętego. Refleksja na kanwie nowego dokumentu PKB

O czym jest artykuł

Majewski zarysowuje ewolucję badań: od fundamentalistycznego literalizmu po krytykę historyczną (Higher Criticism), minimalizm (brak historii w patriarchach, Dawidzie, Jezusie) i maksymalizm (Biblia jako źródło). Analizuje PCB: akceptacja ahistoryczności niektórych tekstów (Jonasza, Tobiasza, cuda), nacisk na prawdę teologiczną, ale brak metody. Omawia antropologię (Leach), NT (mitycyści jak Verenna) i apeluje o dialog z naukami.​

Co można się dowiedzieć

Poznasz minimalistów: Thompson (patriarchowie fikcja, 1974), Finkelstein (Qeiyafa nie Dawid), Lemche (Izrael perski), Davies (ST mit). Maksymaliści: Dever (X w. Salomon), stela Tel Dan („dom Dawida”), Merneptah (Izrael XIII w.). PCB: cykl Abrahama – teologia, nie kronika; ewangelie dzieciństwa – midrasze chrystologiczne; prawda „ku zbawieniu” (DV 11). Metody: socjoretoryka, cultural memory; Credo broni faktów jak zmartwychwstanie.​

Dlaczego warto przeczytać

Majewski pokazuje, jak dekonstrukcja historyczna wzbogaca egzegezę: patriarchowie – tożsamość, nie fakty; cuda – wiara, nie nauka. Zachęca do kanonicznego odczytu z archeologią, unikając „łopaty i Biblii”. Aktualne dla biblistów, wierzących – broni historyczności zbawczej (wcielenie, krzyż), dialogując z minimalizmem.​

Kompaktowy (28 str.), z bibliografią, prowokuje: czy Jezus historyczny jak Cezar? Przeczytaj, by zrozumieć, dlaczego prawda Biblii to nie kronika, lecz Słowo ku zbawieniu – jaśniejsze niż kamienie Qumran.