Znaczenie hebrajskiego słowa Mesjasz

O czym jest ten tekst

Autor wychodzi od podstawowego pytania: co naprawdę znaczy hebrajskie słowo masziach i dlaczego nie wystarczy przełożyć go jako „namaszczony” czy „pomazaniec”. Wskazuje, że w tradycji biblijnej termin ten oznacza konkretną osobę: „namaszczonego przez Boga króla Izraela”, a więc nie abstrakcyjny przymiot, lecz urząd i godność. Wyjaśnia, że masziach pochodzi od czasownika maszah – początkowo „nacierać, smarować” (np. olejkiem), a w kontekście kultu „namaszczać” ołtarz lub osobę powoływaną na szczególną funkcję.​

Tekst pokazuje, że w Izraelu zasadniczo namaszczany jest król (Saul, Dawid, Salomon), a nieliczne wzmianki o namaszczeniu proroka są problematyczne historycznie. Wprowadza także postać „namaszczonego kapłana” (arcykapłana), o którym mówi formuła hakkohen hammasziach, pojawiająca się kilka razy dopiero w późnych, powygnaniowych tekstach. Dzięki temu czytelnik widzi, jak po upadku monarchii tytuł „namaszczony” coraz bardziej koncentruje się na figurze oczekiwanego króla idealnego.​

Co można się z tego dowiedzieć

Tekst porządkuje kilka kluczowych kwestii:

• wyjaśnia, że określenia „Boży pomazaniec”, „Jego namaszczony” w Starym Testamencie są w praktyce tytułami królewskimi i podkreślają, że to Bóg jest prawdziwym Suwerenem, a król jest Jego reprezentantem, nietykalnym delegatem.​
• pokazuje, jak obraz sprawiedliwego króla, napełnionego Duchem Bożym i przewyższającego Dawida, stopniowo staje się figurą Mesjasza – Tego Oczekiwanego.​

Autor przeprowadza też czytelnika do Nowego Testamentu, gdzie greckim odpowiednikiem masziach staje się tytuł Chrystus (Christos), użyty aż 529 razy. Dzięki temu prostuje popularne nieporozumienie: „Jezus Chrystus” to nie imię i nazwisko, ale imię i tytuł – Jezus, który jest Mesjaszem-Królem. Przywołuje przy tym bardzo sugestywny cytat kard. Josepha Ratzingera, który tłumaczy, że nazywając siebie chrześcijanami, określamy się jako „ludzie Króla”, uznający w Jezusie Mesjasza.​

Dlaczego warto to przeczytać

Tekst ma formę krótkiej noty dydaktycznej, ale łączy w sobie:

• solidną filologię (odwołania do słowników i teologicznych leksykonów hebrajskich),
• jasne wyjaśnienie rozwoju znaczenia słowa „mesjasz” od rytuału namaszczenia do figury eschatologicznej,
• most między Biblią hebrajską a Nowym Testamentem i chrześcijańskim wyznaniem Jezusa jako Chrystusa.​

Na końcu autor pokazuje też, jak ten sam tytuł funkcjonuje w pokrewnych językach (hebrajski, aramejski, syryjski, arabski – al-Masīh), co poszerza perspektywę o judaizm i islam. To doskonały materiał dla osób uczących się hebrajskiego, katechetów, kaznodziejów, ale też dla każdego, kto chce świadomie używać słowa „Mesjasz/Chrystus” i rozumieć, jaki jest jego biblijny ciężar.